İki parçanın vuruşlarının üst üste getirilmesine tempo eşleme denir.
Bugün bu işi yazılımlar otomatik yapabiliyor; bu yüzden kulakla öğrenmenin gereksiz olduğu düşünülüyor.
Oysa otomatik ölçüm her parçada doğru sonuç vermez. Canlı çalınmış, tempo dalgalanması olan bir kayıtta yazılım şaşırır.
İkinci sorun ölçü başıdır. Hızlar aynı olsa bile parçaların ölçü başları çakışmazsa geçiş yanlış duyulur; yazılım bunu her zaman düzeltmez.
Üçüncü sorun donanımdır. Kulüplerde yerleşik düzen bilgisayardan bağımsız çalışır; orada elle eşleme gerekir.
Çalışma kulaklıkta tek parçayla başlar. Bir parça dinlenirken diğerinin hızını elle yaklaştırmak temel alıştırmadır.
Ardından ölçü başlarının hizalanması eklenir; bu, dinleyerek ve küçük dokunuşlarla yapılır.
Kulakla eşleme öğrenildiğinde otomatik düzeltme bir kolaylık olur; ona bağımlılık ortadan kalkar.
Kulakla eşleme aynı zamanda ölçü duygusunu kurar. Hangi vuruşta olunduğunu bilmeden yapılan bir geçiş, hızlar tutsa bile yanlış yere düşer.
Geçişin nerede başlayacağı da önceden belirlenir. Parçanın yapısındaki boşluklar, geçiş için en uygun noktaları verir ve bunlar dinleyerek bulunur.
Derslerimizde tempo eşleme, önce kulakla ve elle çalışılır.