Kayıt dinlendiğinde en sık fark edilen şey, nakarata girerken temponun yükselmesidir.
Birinci sebep fizikseldir. Kuvvetle çalan bir el, vuruştan sonra bagetin geri dönüşünü beklemez ve bir sonraki notayı erken alır.
İkinci sebep alt bölünmedir. Kalıp yoğunlaştıkça aradaki notalar duyulmaz hâle gelir; duyulmayan bölünme kaybolur ve nabız kayar.
Üçüncüsü heyecandır. Sahne ortamında tempo, provadakinden birkaç birim yüksek başlar; bu tek başına sorun değildir, farkında olunmaması sorundur.
Teşhis için kayıt gerekir. Parça baştan sona kaydedilir ve metronomla karşılaştırılır; kaymanın hangi ölçüde başladığı not edilir.
Düzeltme, kayma bölgesini ayırıp metronomla tekrarlamakla yapılır. Bütün parçayı baştan çalmak bu hatayı bulmaz.
Vuruş yüksekliğinin düşürülmesi çoğu durumda tek başına yeterli olur. Ses şiddeti kuvvetten değil mesafeden gelir.
Yoğun bölümlerde metronomu yalnız iki ve dördüncü vuruşa ayarlamak, kaymayı anında duyulur kılar.
Kaymanın hangi bölümde başladığı da not edilir. Parçanın bir yerinde sürekli tekrar eden bir hızlanma, çoğunlukla o bölümün teknik olarak zorlayıcı olmasından gelir ve ayrıca çalışılır.
Kalıbın yoğunlaşması da hesaba katılır. Nakarata girerken eklenen her yeni vuruş, elin ve ayağın harcadığı işi artırır; bu artış planlanmadığında beden hızı yükselterek dengelemeye çalışır.
Derslerimizde tempo denetimi, kayıt üzerinden ölçülerek takip edilir.