Ailelerin en sık sorduğu soru, çocuğun kaç yaşında başlayabileceğidir.
Sayı vermek yanıltıcıdır; aynı yaştaki iki çocuk arasında belirgin farklar olur.
Birinci ölçüt fiziksel uygunluktur. Çocuk çalgıyı taşıyabiliyor, eli tuşlara ya da perdelere yetiyor mu?
İkinci ölçüt yönergedir. Kısa bir yönergeyi dinleyip uygulayabiliyor mu? Bu, ders düzeninin kurulabilmesi için gereklidir.
Üçüncü ölçüt dikkat süresidir. Birkaç dakikalık bir etkinliği sonuna kadar götürebiliyorsa ders yapılabilir.
Bu üçü yoksa beklemek gerekmez; çalgısız müzik çalışması yapılır. Ritim, tekerleme ve hareketle kurulan zemin, sonradan çalgıya geçişi hızlandırır.
Çalgı seçimi de bu değerlendirmeye bağlıdır. Küçük ölçülü çalgılarla başlamak, büyüğüyle zorlanmaktan daha iyi sonuç verir.
Ders süresi kısa tutulur. Uzatılan bir ders, o yaşta öğrenmeyi artırmaz; ilgiyi tüketir.
Aile beklentisi de değerlendirmenin parçasıdır. İlk aylarda ilerleme yavaş görünür; bu, çalgının yapısından gelir ve beklentinin buna göre kurulması çocuğun sürdürmesini doğrudan destekler.
Grup ya da birebir kararı da bu aşamada verilir. Küçük yaşta grup içinde çalışmak katılımı kolaylaştırır; belirli bir düzeyden sonra birebir ders kaçınılmaz hâle gelir.
Derslerimizde başlangıç kararı, ön görüşmede çocukla ve ailesiyle birlikte verilir.