Yeni başlayan bir piyanist pedalı çoğunlukla sürekli basılı tutar ve sesin dolgunlaştığını sanır.
Oysa pedal sesleri uzatır; uzayan sesler birbirine karışır ve akor değişimleri duyulmaz olur.
Temel kural basittir: pedal akorla birlikte değil, akordan hemen sonra basılır. Buna gecikmeli pedal denir.
Sıralama şudur: yeni akor çalınır, ayak kalkar, ses temizlenir, ayak yeniden iner. Bu üç hareket bir saniyeden kısa sürer.
Kulak burada tek ölçüttür. Bırakma anını gözle değil, bir önceki akorun sustuğunu duyarak bulmak gerekir.
İkinci kullanım yarım pedaldır. Ayağın tam basılmadığı bu konum, sesi bütünüyle kesmeden yumuşatır ve hızlı pasajlarda işe yarar.
Üçüncüsü sol pedaldır. Ses şiddetini azaltmaktan çok tınıyı değiştirir; ses düzeyini düşürmek için kullanılmaz.
Çalışma pedalsız başlar. Parmakların bağladığı bir pasaj, pedalın gizlediği bir pasajdan her zaman daha sağlamdır.
Pedal kullanımı döneme göre de değişir. Barok ve erken klasik yazıda pedal çok az kullanılır; romantik dağarda ise rengin kendisi büyük ölçüde pedalla kurulur.
Pedalın ne kadar süreyle kaldırıldığı da ayrı bir karardır. Tam kaldırma sesi bütünüyle keser ve boşluk duyulur; kısa bir kaldırma ise yalnız birikeni temizler ve akışı bozmaz.
Derslerimizde pedal, parmak bağlama becerisi oturduktan sonra ve dönem üslubuna göre çalışılır.