Bir şarkının akorlarını bilmek, ona eşlik edebilmenin yalnızca ilk adımıdır.
İkinci adım ritimdir. Aynı akor dizisi farklı vuruş kalıplarıyla bambaşka bir karakter kazanır.
Üçüncü adım ses düzeyidir. Söz söylenirken gitarın geri çekilmesi, aralarda öne çıkması gerekir.
Dördüncüsü tondur. Şarkıcının ses alanına uymayan bir ton, teknik olarak doğru bir eşliği kullanışsız kılar.
Bu yüzden eşlikte ilk iş tonu belirlemektir; gerekirse kapo kullanılarak akor kalıpları korunur.
Beşincisi giriş ve bitiştir. Şarkının nasıl başlayacağı ve nerede biteceği önceden kararlaştırılır.
Altıncısı boşluktur. Sürekli çalan bir eşlik, sözün nefes alacağı yeri bırakmaz.
Çalışma kayıtla yapılır. Kendi eşliğini dinleyen bir kursiyer, çalarken fark etmediği yoğunluğu duyar.
Şarkının yapısı da izlenir. Kıta, nakarat ve köprü arasındaki geçişlerde eşliğin yoğunluğu değişir; aynı kalıpla giden bir eşlik yapıyı duyurmaz.
Ses düzeyi de dengelenir. Söz söylenirken gitarın geri çekilmesi, çalarken söyleyen bir kursiyer için ayrıca çalışılması gereken bir denetimdir.
Derslerimizde eşlik çalışması, akor bilgisinin üzerine ritim ve ton uyarlamasıyla kurulur.