Yaylı çalgılarda perde yoktur; her nota parmağın bastığı yerle belirlenir.
Bu, çalgıyı zor kılan şey olduğu kadar anlatım gücünü veren şeydir de.
Yeni başlayanda yaygın çözüm klavyeye bant ya da işaret koymaktır; bu, geçici bir yardımdır.
Kalıcı çözüm kulakla doğrulamadır. Çalınan her ses, bir referansla karşılaştırılarak sınanır.
En pratik referans açık tellerdir. Basılan nota, uygun bir açık telle birlikte çalındığında uyum ya da sürtünme anında duyulur.
İkinci referans oktavdır. Aynı notanın iki ayrı telde çalınması, entonasyonu açıkça gösterir.
Üçüncü yöntem yavaş çalışmadır. Hızlı bir pasajda kulak her notayı denetleyemez.
Entonasyon sabit bir hedef değildir; makam ve üsluba göre bazı seslerin yeri bilinçli olarak kaydırılır.
Parmak yerleşimi el biçimiyle birlikte kurulur. Yuvarlak duran bir el, parmakların tele dik inmesini sağlar ve aynı noktayı tekrar bulmayı kolaylaştırır.
Makam ve üslup da entonasyonu etkiler. Bazı seslerin yeri, çalınan dağara göre bilinçli olarak kaydırılır; bu bir kusur değil, üslubun gereğidir.
Derslerimizde entonasyon, açık tel ve oktav referanslarıyla düzenli olarak sınanır.