Prova odasında metronomla kurulan tempo, sahnede yalnız bellekten çağrılır.
Bu bellek çalışılabilir. Bir parçanın hızı, sayılarla değil bedensel bir duyguyla saklanır.
En pratik yöntem, parçanın bir bölümünü zihinden söylemektir. Açılış cümlesi zihinde doğru hızda akıyorsa tempo bulunmuştur.
İkinci yöntem bedensel bir işaret kurmaktır; ayakla vurulan sabit bir nabız, başlamadan önce tempoyu sabitler.
Üçüncü yöntem provalarda tempoyu ölçüp not almaktır. Her parçanın değeri yazılır ve sahne öncesi gözden geçirilir.
Dördüncü yöntem sayı vermeden önce birkaç saniye beklemektir. Aceleyle verilen bir sayım her zaman hızlı olur.
Sahnede tempo genellikle provaya göre yüksek başlar; bunu bilmek tek başına düzeltici etki yapar.
Kayıtlar da belleği destekler. Provada alınan kısa bir kayıt, sahne öncesi dinlenerek hız hatırlanır.
Tempo belleği dağarla birlikte kurulur. Aynı parçayı uzun süre çalan bir müzisyen, onun hızını başka bir ölçüte ihtiyaç duymadan hatırlar.
Sahne öncesi kısa bir hatırlatma yapılır. Parçanın açılış cümlesinin zihinden söylenmesi, sayım verilmeden hemen önce tempoyu yerine oturtur.
Derslerimizde tempo belleği, orkestra çalışmalarında geliştirilir.