Uzun bir cümle söylerken sonun düşmesi, şan derslerinde en sık duyulan şikâyettir.
Sebep çoğunlukla hava azlığı değildir. Cümlenin başında fazla hava harcanır, sonunda tutacak bir şey kalmaz.
Destek, karın ve yan kaslarının havanın çıkışını yavaşlatmasıdır. Amaç çok hava almak değil, alınan havayı eşit bırakmaktır.
Bunu sınamanın en pratik yolu ıslık çalar gibi ince bir açıklıktan uzun süre üflemektir. Ses düzeyi düşse de basıncın değişmemesi gerekir.
İkinci gösterge omuzdur. Nefes alırken yükselen bir omuz, havanın göğüste kaldığını söyler; bu hava cümleyi taşımaz.
Üçüncüsü gırtlaktır. Desteksiz söylenen bir cümlede gırtlak işi devralır ve ses kısa sürede yorulur.
Çalışma düşük ses düzeyinde yapılır. Yüksek sesle yapılan destek çalışması, hatayı örter.
Cümlenin nerede biteceği baştan bilinmelidir. Nefes noktaları metin üzerinde işaretlenir; doğaçlama nefes alan bir söyleyici cümleyi bölmek zorunda kalır.
Destek kaslarının çalışması ayakta ve otururken farklıdır. Sahnede ayakta söyleyen bir kursiyerin ders boyunca oturarak çalışması, kazanılan denetimi taşımaz; bu yüzden çalışmanın bir bölümü ayakta yapılır.
Cümlenin hangi noktasında hava harcandığı da izlenir. Çoğu söyleyici ilk hecelerde gereğinden fazla hava verir; bu, cümlenin ortasına gelindiğinde geriye tutacak bir şey bırakmaz ve son bölüm zorlanarak söylenir.
Derslerimizde nefes desteği, dağar çalışmasından ayrı bir başlık olarak her derste ele alınır.