Çok sesli yazıda her parti bağımsız bir ezgidir ve kendi cümle yapısını taşır.
Kursiyerin ilk eğilimi bütün sesleri eşit şiddette çalmaktır; sonuç, kalabalık ve yönsüz bir doku olur.
Birinci çalışma sesleri ayırmaktır. Her parti tek başına, kendi cümlesiyle çalınır ve nerede nefes aldığı belirlenir.
İkinci çalışma ikili birleştirmedir. Üç sesli bir yazıda önce iki ses birleştirilir; üçüncü sonra eklenir.
Üçüncü çalışma önceliktir. Her an bir ses öne çıkar; hangisi olduğu önceden kararlaştırılır ve diğerleri hafifletilir.
Bu ayrım parmak kuvvetiyle değil, kol ağırlığının dağılımıyla yapılır.
Parmak bağlama burada pedalın yerini tutar. Pedal, çok sesli yazıda seslerin birbirine karışmasına yol açar.
Yavaş tempoda yapılan bu çalışmanın sonucu, hızlandığında da duyulur; eşit çalınan bir yazı hiçbir tempoda açılmaz.
Süsleme kararları da ayrıca ele alınır. Dönem üslubuna göre değişen bu kararlar, yazılı notanın dışında kalan ve öğrenilmesi gereken bir bilgidir.
Parmak düzeni burada ayrıca önem kazanır. Bir partiyi kesintisiz bağlayabilmek için seçilen düzen, çoğunlukla tek başına çalındığında kullanılandan farklıdır.
Derslerimizde çok sesli yazı, parti ayrımıyla ve pedalsız olarak çalışılır.