Piyano çalışırken yorgunluk hissediliyorsa ilk bakılacak yer parmaklar değildir.
Birinci ayar tabure yüksekliğidir. Önkolun klavyeye yaklaşık paralel olması, bileğin serbest kalmasını sağlar.
Çok alçak oturulduğunda bilek yukarı kıvrılır ve parmaklar tuşa yukarıdan iner; bu, kuvveti artırır.
Çok yüksek oturulduğunda ise kol ağırlığı tuşa binmez ve ses zayıf kalır. Bu konumda kolun ağırlığı doğrudan tuşa aktarılır ve parmakların ayrıca kuvvet üretmesi gerekmez.
İkinci ayar uzaklıktır. Taburenin klavyeye fazla yakın olması dirseği gövdeye sıkıştırır.
Üçüncü ayar omuzdur. Yükselen bir omuz, kolun ağırlığını taşımayı bırakır ve gerginlik önkola yayılır.
Doğru düzende ses parmak kuvvetiyle değil, kolun ağırlığının tuşa aktarılmasıyla üretilir.
Sınama basittir: bir akor çalınıp tutulurken kol serbestçe sallanabilmelidir. Sallanamıyorsa bir yerde kilitlenme vardır.
Çalışma süresi de gerginliği etkiler. Kısa aralıklarla verilen molalar, kolun toparlanmasını sağlar ve uzun oturumlarda biriken yorgunluğu önler.
Kolun serbestliği düzenli sınanır. Bir akor tutulurken kolun sallanabilmesi, hiçbir yerde kilitlenme olmadığının en pratik göstergesidir.
Derslerimizde oturuş ve kol düzeni, her dersin başında kısaca gözden geçirilir.